Ve "Ey Ahmed! Kur'ân-ı kerîm benim kelâmımdır diye inandığın için seni yükselttim" buyurdu. "Ey İmâm! Dünyâdayken Süfyân-ı Sevrî'den sana ulaşan duâlar gibi duâ ederdin, şimdi de öyle duâ et" buyurdu. "Evet, bir kişinin gönlünde ne yatıyorsa, alın yazısı odur. Bir ırmağın akış yönünden, hangi noktada denize döküleceği anlaşıldığı gibi, insanın alın yazısı da, yaptığı işlerden anlaşılır" buyurdu.

Ve büyük sevinç içinde babasına gelip; "Babacığım! Abdullah bin Mübârek gelmiş. Sizinle görüşmek istiyor!" diye müjde verdi. "İçeri alma!" dedi. "Evet haklısın" dedi. Sordular ki: "O'na, hiç gıybet etmemiş bir kul olarak kavuşmak. Bunu istiyorum. Çünkü gıybet, 'kul hakkı'na girer de ondan. Kıyâmet gününde hiç kimse, beni böyle bir şey için arasın istemiyorum" buyurdu.

"Evlâdım! İmâm-ı Ahmed'e git, sıhhate kavuşmam için duâ etmesini söyle" dedi. "Efendim, hasta bir annem var, sizden duâ istiyor" dedi. Ve namâza durdu... "Geri dön, İmâm duâ ediyor" dedi.

"Olmaz, olmaz!" diye bağırdı. "Kime'olmaz!' dediniz?" diye sordu. Oğlu sordu: "Şeytan karşıma geçmiş; 'Ey Ahmed! Gel sen de Hristiyan dîni üzere rûhunu ver' dedi, Ben'olmaz, olmaz!' deyince kaçıp gitti" buyurdu. "Dünyâda İslâm'a hizmet edenler, Cennette böyle yürürler" buyurdu.

Ve selâm verdi: "Selâmün aleyküm!" "Aleyküm selâm!" Hazret-i İmâm sordu: "Uzak bir diyârdan geliyorum. Ahmed bin Hanbel siz misiniz?" "Evet, benim." "Size Hızır aleyhisselâmın selâmını getirdim efendim." "Aleyküm selâm!" dedi. Ve sordu: "Rüyâda gördüm" dedi. "Sen yarın Bağdat'a git... Orada Ahmed bin Hanbel adında bir âlim vardır. Ona benden selâm söyle" dedi.

Hanbelî mezhebinin imâmı olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, aslen Basralıdır. 164 (m. 780) yılında, Bağdâd'da doğdu. 855) senesinde Bağdâd'da vefât etti.

Hanbelî mezhebinin imâmı olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, aslen Basralıdır. 164 (m. "Ahmed bin Hanbel kimdir?" diye sordu. O vakit sevindi... Ve ona arz etti ki: "Bu cumâ gecesi, rüyâda biri bana; (Ben Hızır'ım. Ahmed bin Hanbel'i bul. Ona selâmımı söyle ve gökteki meleklerin ondan râzı olduğunu bildir) dedi." Hanbelî mezhebinin kurucusu olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, Bişr-i Hafî hazretlerini çok severdi.

Hanbelî mezhebinin imâmı olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, aslen Basralıdır. 241 (m. "Ey Ahmed! Sana müjdeler olsun. Resûlullah'ın sünnetine uyduğun için Allahü teâlâ seni İmâm kıldı. İnsanlar sana tâbi olurlar" dedi. Sordu ki: "Cebrâil'im" dedi. "Bir Kûfe'ye gidiyorsun, bir Basra'ya. Peki böyle diyâr diyâr dolaşmaya daha ne kadar devâm edeceksin?" diye sordu.

"Senin şu kadar paran var ya, o inşallah yeter" buyurdu. Ama konuşurken, onu unutmuştu... "Kardeşlerim! Bir Müslüman bir günah işlediğinde, eğer pişmânlık duyarsa, bu pişmânlığı, onun için bulunmaz nîmettir" buyurdu. "Çünkü bu pişmânlığı, tövbe demektir. Allah korusun, eğer üzülmek olmaz ve günah işlemek tatlı gelirse, günahta ısrâr olur ki, çok tehlikelidir!" Sordular yine: Buyurdu ki: "Îmânına zarar verebilir mâzallah." Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

Mısır'da yetişen evliyânın büyüklerinden Abdülkâdir Deştûtî hazretleri, 931 (m. "Şu sineklere söyle de üzerimden gitsinler" buyurdu. "Efendim, sinekler sözümden ne anlar" dedi. "Sen nasıl Sultânsın ki, sineklere bile sözün geçmiyor?" buyurdu. "Ey sinekler! Haydi terk edin burayı" buyurdu.

Abdurrahman bin Sekkaf hazretlerinin kardeşi anlatıyor: Hurmaların taksîminde, birâderim Abdurrahman'la aramızda bir "husûmet" meydana gelmişti. "Onun benden ne üstünlüğü var ki?" diyordum. ''Evet söyledim" dedim. "Öyleyse gel benimle" dedi. Onunla birlikte gittik. Bir de ne göreyim! Kardeşim Abdurrahman'ın bedeni nûrla kaplıydı ve alnında nûr ile "Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resûlullah" yazılmıştı. Gözümle gördüm... Her şeyi anladım... "Bundan sonra kardeşin hakkında böyle düşünecek olursan, bu rüyâyı hâtırla" dedi. "İnşallah" dedim.

On dördüncü yüzyılda Suriye'de yetişen velîlerden Abdurrahman bin Sekkaf hazretleri, 1517 (h. 923) senesinde Yemen'de vefât etti. Ona soruyorlardı: "Sağ yanına yattığında Cenneti, sol yanına yattığında Cehennemi gören bir kimse, nasıl uyur?" buyururdu. Defin bitip cemaat dağılırken, gidenlerin ayak seslerini işitir.