Her şeyi teğet geçiyoruz. Olayların derinliğini yaşayamadan, gündelik telaş içerisindeki koşturma bize hep bir sonrasına yetişme, hep bir sonrasına ulaşma telaşından bırakıyor. Derinliğini yaşamadığımız olayların, içselleştiremediğimiz hislerin içeriğine ulaşamadan teğet geçiyoruz. Dijital iletişime ve her bir iletide çok daha fazla görsel bombardımanı ulaştırırken bize sadece "izle ama hissetme" diyor.

Hayatın telaşı içerisinde flanör ruhu yaşamak… Hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz; bir koşuşturma, telaşı… Arada bir düşünüp flanör ruhunu yaşatmak lazım. Avarelik değil; bir şehrin içerisinde, sokaklarında, caddelerinde bir yere ulaşma telaşı olmadan, ruhunun derinliklerinde özgürce yaşamak. Böyle bir yoğunluk, böyle bir koşuşturma… Yetişmeye çalışırken kendimize geç kalıyoruz.

Günümüzün büyük bir kısmı dijital mecralarda geçiyor. Bilgi akışını, hayatımıza dair bütün argümanları bu alanda paylaşıyor, öğreniyor ya da yansıtıyoruz. Ancak son dönemlerde dijital medya çağının içerisinde başka bir saçmalık daha var: Her gün üretilen yeni bir etkileşim çılgınlığı ve "akımlar" süreci… Çünkü kendimize ait çok daha ciddi sorunlarımız var. Ben buna toplumun ve insanlığın "hipnoz süreci" diyorum. Sadece etkileşim almak uğruna hiçbir paylaşımın esiri olmayın.

Geçtiğimiz hafta, Genç İyilik Hareketi'nin davetiyle Tunceli'de, Munzur Üniversitesi'nde genç kardeşlerimizle bir araya geldik. Ayrıca ayrı bir başlık açmak gerekiyor: Genç İyilik Hareketi. Hem bir genç olarak hem de bu vatanın bir evladı olarak bu gururu yaşamaya ve yaşatmaya devam edin. Tabii sadece Tunceli'de değil, ülkenin dört bir yanında Genç İyilik Hareketi gibi farklı kulüp ve topluluklarda yer alan genç kardeşlerimiz de bize gösteriyor ki; istendiğinde enerjimizi, duruşumuzu ve heyecanımızı insanlık adına ne kadar faydalı kullanabileceğimizi ortaya koyabiliyoruz. İyi ki varsın Tunceli… İyi ki varsın Munzur Üniversitesi…

Geçmişte yaptığımız küçücük aktivitelerden mutlu olurken ufak bir sahil yürüyüşü, sevdiklerimizle geçirilen zaman, içilen bir fincan kahve artık bunlar bizi eskisi gibi mutlu etmiyor. Dijital dünya, "sahte dopamin" dediğimiz durumla saniyeler içinde bize farklı bir haz enjekte etmeye çalışırken, farkına varmadan hiçbir şeyin bizi mutlu etmediği bir hale dönüşüyoruz. Birçoğunuzun vereceği cevap ne yazık ki "hayır" olacaktır. Biz, maalesef mutlu değiliz; mutluluktan oldukça uzağız. Bugün kullandığımız "mutluluk" kavramı bizim için başka bir yere kaymış durumda. Üç günlük dünyada bu kadar hırs, kin ve nefretle değil; çok daha fazla insani eylemle, cana ve canlıya dokundukça mutlu olacağız.

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş'taki canice olaylardan sonra içimiz paramparça oldu. Dijital dünyanın vahşileşen yapısı, saldırganlığı meşrulaştırma çabaları ve insani-vicdani değerleri yok etmeye dönük tüm eylemlere karşı topyekûn, daha derin bir bakış açısıyla tepki göstermeli ve bunları analiz etmeliyiz. Bir anda televizyon ekranlarında mafya vari dizilerde insanların öldürüldüğü, silahların havada uçuştuğu ve reyting uğruna popülerleştirilen bir ortamda; televizyon yayınlarına, sosyal medyadaki tüm paylaşımlara karşı bize ait sosyal normları ve manevi değerleri korumak adına olayları sadece belli sorumluluk mercilerine bırakmadan hep birlikte vicdanın sesi olmalıyız. Olayları sadece belli yetki makamlarına atfederek sorumluluğu onlara yüklemek yerine, hep birlikte aynı hassasiyetle hareket etmeliyiz. Biz acılı günlerde her zaman beraberiz; ancak öncesinde de söylenmesi gereken sözleri söylemeli, yarınlara daha güzel bir iz bırakabilmek adına gayret etmeliyiz.

Bu gerçekten haklı bir öfke mi, tartışılır. İnsanlar haklı olmaktan çok haklı görünmeye çalışıyor. Bireysel sorumluluk azalıyor ve linç kültürünün içinde buluyor insanlar kendini. Bazı hatalar büyütülürken bazı hatalar göz ardı ediliyor. Bu, hukukçuların işi. Haklı öfke yerine popülizme bırakıyor. Linç kültürünün hepimiz maalesef mağduru oluyoruz.

Helal olsun çocuklar, hakikaten helal olsun. Büyük bir mücadelenin finalinde Kosova karşısında alınan galibiyetle, 24 yıl sonra Dünya Kupası finallerine gitmek… Bazen küçük detaylar yüzünden ayrıştığımız, kırıldığımız, uzaklaştığımız yerlerde; aynı formayı üzerinde taşıyan 11 aslanın bize yansıttığı o gururu hep birlikte yaşadık. Demek ki beraber sevince çok güzel oluyoruz, birlikte hissedince daha da "bir" oluyoruz. Konu sadece bir futbol aktivitesi değil; nerede, hangi şehirde olursa olsun, her zaman birlik ruhunu yaşatabilmek ve yansıtabilmek.

İyi olmak çoğu zaman bir erdem gibi görünse de aslında her durumda sağlıklı bir iletişim biçimi değildir; çoğu zaman sınır koyamamanın bir yansımasıdır. Bazen sınırlar koyabilmeli, "hayır" diyebilmeliyiz. Bazen kendi iyiliğimiz ve hatta tüm insanlık için "hayır" diyebilmeliyiz. Büyük yıkımlara sebep olmamak adına her şeyi dengede yürütmek ve iletişimin "evet"leri kadar "hayır"larının da olduğunu unutmamak gerekir. İletişim bir sanattır; her zaman söylüyorum.

Bu Ramazan bir başka güzel geçti. İnsanlar arasındaki sosyal kaynaşmayı daha fazla gözlemlediğimiz, şehrin sokaklarında ve caddelerinde Ramazan'ın ruhunun daha çok hissedildiği bir ayı birlikte paylaştık. Gönüllere daha fazla dokunduğumuz, birbirimizle aile olma bağlarımızı güçlendirdiğimiz bir bayram olsun. Belki de en çok ihmal ettiğimiz şeyi yapalım: Sevdiklerimizle daha fazla zaman geçirelim. Ve dünyanın hiçbir yerinde hiç kimsenin şiddete uğramadığı, öldürülmediği, hiçbir cana zarar gelmediği bir bayram olsun.

Ancak burada farklı bir paradoks var: İnsanlar daha çok iletişim kuruyor ancak daha az konuşuyor. Bu durum, duyguların mesajlar üzerinden emojilere sıkışmasına sebep oluyor. Ancak bu, maalesef karşı tarafa net ve derin bir şekilde ulaşmıyor. "Mesajla konuşuyoruz ama birbirimizi tam anlamıyoruz." ifadelerini çokça duyuyoruz. Yazılı iletişim ve mesajlaşma sistemi, yanlış anlaşılmaların ve iletişim kazalarının çoğalmasına sebep oluyor. Hızla devam eden bu iletişim evreni bize bazı kolaylıklar sağlasa da, samimiyetsizliğin arttığı, içi boşaltılmış ve kendi ruhunun boşluğunu yaşayan insanlarla dolu bir dünyada yaşamamıza sebep oluyor.

Manevi ruhuna uygun yapılan çalışmalar ve insanların bir araya gelmesi bu ayın güzelliğini daha da artırıyor. Önde giden çalışmalarıyla Sultangazi Belediyesi'nin başarılı çalışmalarını gözlemliyorum. Aynı zamanda ziyaret etme imkânı bulduğum Bayrampaşa Belediyesi, Arnavutköy Belediyesi ve Esenler Belediyesi gibi birçok belediyenin de oldukça etkin çalışmalar yaptığını görüyorum. Bu anlamda belediye başkanlarımızı tebrik ediyorum. "Ramazan gelse de iftar sofralarından sonra sokaklarda ve caddelerde buluşsak, muhabbet etsek, selamlaşsak" duygusu herkese sirayet etmiş gibi. Bu Ramazan çok daha güzel; en azından ben böyle gözlemliyorum. Bizi üzen savaş haberleri, "Üçüncü dünya savaşı çıktı, çıkacak" yorumları yerine; dünyanın hiçbir yerinde kimsenin ölmediği günler için dua ediyorum.