Oysa bu kez NATO Liderler Zirvesi'nin perde arkasında sessiz ama çok güçlü bir temsil vardı. Trabzon tereyağından Hizan karakovan balına, Tokat'ın asma yaprağından Urla'nın sakız enginarına kadar uzanan bu yolculuk, aslında Türkiye'nin gastronomi haritasının dünya liderlerine sunulması anlamına geliyordu. Bugün gastronomi dünyasında şefler artık yalnızca yemek yapan insanlar değil; ülkelerini temsil eden kültür elçileri. Bugün ise bu listeye gastronomi de güçlü bir şekilde eklendi. Michelin yıldızları, dünyanın en prestijli restoran listelerinde yer alan Türk şefleri ve yurt dışında açılan başarılı restoranlar bunun en önemli göstergeleri. Çok daha derin, çok daha zengin ve çok daha güçlü bir gastronomi kimliği dünya tarafından keşfediliyor. Fatih Tutak'ın NATO Liderler Zirvesi gibi tarihi bir organizasyonda Türk mutfağını temsil etmesi, kişisel bir başarı olmanın çok ötesinde, Türkiye adına önemli bir vitrindi.

Bir sanatçı hayata veda ettiğinde geriye filmleri, şarkıları, anıları ve milyonların hafızasında bıraktığı iz kalır. Ama ne yazık ki bazen cenaze törenleri, vedanın önüne geçen görüntülerle hafızalara kazınıyor. Son günlerde bunun en çarpıcı örneğini Kadir İnanır'ın cenaze töreninde yaşadık. Yaşadığımız her anı paylaşma isteği, ne yazık ki acının bile önüne geçmeye başladı. Geriye kalan bizlerin göstereceği vefa. Bir sanatçı son yolculuğuna uğurlanırken en yüksek ses, telefon kameralarının değil, duyulan saygının sesi olmalıdır.

Konumuz, Türk sinemasının koca çınarı, Yaprak Dökümü'nün Ali Rıza Bey'i, yani Halil Ergün! Hatırlarsınız, geçtiğimiz günlerde katıldığı bir YouTube programında Atatürk ve Cumhuriyet tarihiyle ilgili -hadi kibarca söyleyelim- "ezber bozan", biraz da radikal fikirler ortaya atmıştı. "Ben Öyle Demek İstemedim" Klasik Geri Vitesi Linç rüzgarı sert esince, bizim usta oyuncu baktı ki pabuç pahalı, hemen kameraların karşısına geçip öyle bir "U" dönüşü yaptı ki, inanılmaz! "Aslında yanlış anlaşıldım"lar, "Ben her zaman Cumhuriyet çocuğuyum" nidaları havada uçuştu. Sonra tepkiler çığ gibi büyüyünce, sponsorlar, projeler, o çok sevilen "aydın" etiketleri tehlikeye girince hop... Anlaşılan bu "U" dönüşü magazin tarihine altın harflerle yazılacak cinsten.

Oysa bazı vedalar vardır ki sadece yaşanmalı, sadece hissedilmeli ve derin bir saygıyla korunmalı. Bir tarafta tarifsiz bir acı yaşayan, evlatlarını son yolculuğuna uğurlayan bir aile vardı. Bir anne evladına son kez bakıyor. Çünkü bazı anlar kameralar için değil, insanlık için yaşanır. Acı çeken bir anne, kardeşini kaybetmiş bir abi, evladına doyamamış bir baba kalır. Bazen en büyük saygı, objektifi aşağı indirmektir. Acı, biraz da sessizlik ister. Hayatın her anı kaydedilmek zorunda değildir. Bazı anlar sadece yaşanır, hissedilir ve saygıyla korunur. Çünkü bazen en büyük saygı; hiçbir şey yapmadan, sadece sessizce orada bulunmaktır.

Emre Altuğ da bu isimlerden biri. Oyuncu Beril Pozam'ın, İpek Tuzcuoğlu'nun programında yaptığı açıklamalar, Emre Altuğ'un bilinmeyen bir yönünü ortaya çıkardı. Pozam'ın anlattığına göre, Yalı Çapkını setinde yapılan sıradan bir sohbet sırasında Emre Altuğ'un söylediği tek bir cümle hayatında önemli bir kapı açtı: "Ben sabahları İnşirah Suresi okurum." Belki de Emre Altuğ için son derece doğal olan bu cümle, Beril Pozam'ın hayatında beklenmedik bir etki yarattı. Çünkü bazen insanlar büyük değişimleri uzun konuşmalarla değil, tek bir cümleyle başlatabiliyor. Oysa bazen en etkileyici haberler sessizce yaşananlardır. Şöhretin, başarının ve alkışların ötesinde kalan asıl hikaye de tam olarak burada saklı.

Esra Erol'un "Olmazsa olmaz aile ritüelimiz akşam yemeği" sözü aslında modern hayatın en büyük eksikliğini yüzümüze vuruyor. O yüzden Esra Erol'un bu cümlesi sadece bir aile düzenini değil, kaybolmaya başlayan bir kültürü anlatıyor. Mustafa Keser'in "En büyük servetim ailem" sözü ise yılların tecrübesinden süzülen bir hayat özeti gibi… Böyle bir dünyanın içinden gelen bir sanatçının "servet" kelimesini ailesi için kullanması çok şey anlatıyor. Ozan Tufan'ın "Mutlu aile başarı getirir" sözü de spor dünyasının görünmeyen tarafını gösteriyor. Çünkü bayram sadece tatil değildir. Ve galiba bu yüzden en etkili magazin röportajları da lüksü değil, aileyi konuşan röportajlar oldu.

Bir telaş vardı, bir "organize olma" durumu. Şimdi ise bayramlar, dijital dünyanın soğuk ışıkları arasında, "İyi bayramlar" yazılı hazır şablon mesajların kopyalanıp yapıştırıldığı birer ritüele dönüştü. Geçen gün magazin kulislerinde bir arkadaşla konuşurken, "Artık kimse evinde o kalabalık sofraları kurmuyor, herkes soluğu ya teknede ya da bir otel şezlongunda alıyor," dedi. Magazin dünyasında bayramlar, "imaj tazeleme" mevsimidir. Bir ünlü çıkıp da "Bu bayram evde 15 kişi toplandık, halamın yaptığı o kuru fasulyeyi yedik" dediğinde, bunu bir "sadelik ikonu" olarak haberleştiriyoruz. Yani normal olanı, "sıra dışı" diye gösteriyoruz. "Lüks bayram tatili" ile "memleket ziyareti" arasında derin bir uçurum var. Ve maalesef, modernleşme adı altında biz o uçurumun içine, en çok ihtiyaç duyduğumuz "biz olma" bilincimizi düşürdük. Sadece biraz "yavaşlamaya" ihtiyacımız var. Çünkü bir gün o anıları dinleyecek kimse kalmadığında, o "sıkıcı" hikayelerin ne kadar kıymetli olduğunu anlayacaksınız.

World Decolonization Forum 2026 kapsamında Atlas 1948 Sineması'nda düzenlenen "Dekolonize Film Günleri", son yıllarda İstanbul'da gerçekleştirilen en dikkat çekici kültür sanat buluşmalarından birine dönüştü. Dünyaca ünlü İranlı yönetmen Majid Majidi, yapımcı Mehmet Bozdağ ve yönetmen Faysal Soysal aynı sahnede yalnızca sinemayı değil, dünyanın yeni kültürel düzenini tartıştı. "Biz tarihimizin hiçbir döneminde sömürgeci bir millet olmadık. Aynı şekilde hiçbir zaman bir başka milletin boyunduruğu altında yaşamayı da kabul etmedik" diyerek başlayan konuşmasında bugün artık en büyük tehdidin tanklarla ya da silahlarla değil, kültürel dönüşümle geldiğini anlattı. "Belki de en sessiz ama en güçlü tehditlerden biriyle karşı karşıyayız. Kültürel sömürgecilik" sözleri salonda büyük dikkatle dinlendi. KÜLTÜREL BOMBARDIMAN Koçyiğit'in altını çizdiği en önemli nokta ise toplumların kendi değerlerinden uzaklaşmasının ne kadar büyük bir tehlike olduğu gerçeğiydi. "Bir ülke savaşlar yaşayabilir… İnsanlarını kaybedebilir, topraklarını kaybedebilir… Ama bir millet ne zaman gerçekten yok olur biliyor musunuz? Dilini, kültürünü ve hafızasını kaybettiği zaman…" sözleri ise gecenin en güçlü cümlesi olarak hafızalara kazındı. Bu yüzden o gece Atlas 1948'de yapılan konuşmalar yalnızca sinema üzerine değildi. Çünkü kendi hikâyesini kaybeden toplumlar bir süre sonra başkalarının yazdığı senaryolarda figüran haline geliyor. MESAJI ÇOK KIYMETLİ Majid Majidi'nin konuşmasında söylediği "Bugün bize bombalarla ya da füzelerle değil; kültürümüzü, değerlerimizi ve hafızamızı unutturarak geliyorlar" cümlesi de tam olarak bu noktaya işaret ediyordu. Oysa son yıllarda Türk dizilerinin dünyada gördüğü büyük ilgi bile bize şunu gösterdi.

Son günlerde müzik dünyasında yaşanan "yapay zeka sesiyle şarkı söylemek" polemiği de tam olarak böyle bir tartışma. Teknik olarak bakıldığında bu büyük bir gelişme olabilir. Bazen çatlayan bir ses bile o şarkının en gerçek yeridir. Şimdi yavaş yavaş "sesin sahibi kim?" sorusu ortaya çıkıyor. Çünkü sanatın büyüsü mükemmel olması değildir. Bu yüzden bugün yaşanan tartışmaları yalnızca "şarkıcılar teknolojiye karşı çıkıyor" diye okumak çok yüzeysel olur. Burada aslında insanlığın geleceğine dair çok daha büyük bir korku yatıyor. Oysa sanat veri değildir. Bu teknoloji ilerledikçe insanlar belki de daha fazla "gerçek insan" aramaya başlayacak. İnsan ruhu hâlâ gerçek olanı ayırt edebiliyor. Çünkü insanlar yapay olanın içinde gerçek duyguyu arayacak. Yapay zeka daha da gelişecek. Ama ne olursa olsun bir insanın yaşadığı acının frekansını tam anlamıyla ölçebilecek bir sistem hiçbir zaman olmayacak. Ve galiba bu çağın en büyük savaşı da burada başlayacak.

Ama asıl mesele, ünlülerin artık görünür olmanın değil, doğru görünmenin peşinde koşuyor olması. Yani şöhretin vitrini değil, vitrinin arkasında duran o insan hali. Magazin de artık bunun peşinde. Ünlüler de bunun farkında. Ve ikisi de aynı ölçüde konuşuluyor. Şöhretin en parlak yüzü bile ancak içindeki gölgenin hakkını verdiğinde konuşuluyor.

SABAH Günaydın Eki'nde Kerem Aktürkoğlu'nun gol sevincinin bir anda telif tartışmasına dönüşmesi gündeme bomba etkisiyle düştü. Kimsenin aklına o zaman "telif" gelmedi. Warner Bros'un "bu hareket markamızın" diyerek uyarıda bulunması, birçok eleştireni sansür kelimesine götürüyor. Bir oyuncunun sahadaki sevincini, golün duygusunu, taraftarla bağı tek bir şirketin sınırlarına hapsetmek mümkün mü? Telif hukukunun koruduğu şey elbette var, ancak hayatın içindeki bir jesti sınırlama çabası doğal olarak tepki çekiyor. "Madem sorunlu bir sevinçti, Galatasaray'dayken neredeydiniz?" diye soruyorlar. Kerem'in gol sevincinin bu kadar büyümesi de bundan.

Muazzez Abacı'nın ardından sessizlik hâlâ kulaklarımda duruyor. Oysa Muazzez Abacı, bu ülkenin müzik hafızasında özel bir yeri olan ender isimlerden biriydi. Belki de bu yüzden hiçbir zaman dönemlerin modasına uymaya çalışmadı. Bu ülkede pek çok şey değişti. Işığı sahnede değil, şarkının içinde parlıyordu. Bu yüzden de geniş kalabalıkların değil, derin kalplerin sanatçısıydı. Muazzez Abacı'nın ardından kalan boşluk büyük.